(5) Σάββατο σήμερα.

Σάββατο σήμερα. Πολύ νωρίς το πρωί ακόμα για τον ήρωα μας. Αλλά δεν θ' αργήσει να ξυπνήσει. Ο ύπνος του είναι ελαφρύς και χωρίς όνειρα. Δεν έχει ψαράκια και γοργόνες αυτή τη φορά. Γύρισε αργά. Μην πας κοντά, ας τον να κοιμηθεί λίγο ακόμα. Σε μερικά λεπτά θα χτυπήσει το ξυπνητήρι, θα το κλείσει, θα ξαναχτυπήσει, θα το ξανακλείσει, όταν όμως θα παίξει τη διασκευή του I Will Survive από τους Cake, τελικά θα σηκωθεί. Ίσα-ίσα που προλαβαίνω να σου πω τι θα συμβεί στη συνέχεια.

Λίγα λεπτά πριν τις δέκα, θα κατέβει με τα πόδια απ' τον τέταρτο, θ' αφήσει τα κλειδιά στο θυρωρό και θα εξαφανιστεί μέσα στο φως που μπαίνει απ' την πόρτα της εισόδου.

Θα περιπλανηθεί για ώρες μέσα στην πόλη χωρίς αυτοκίνητο. Του αρέσει να περπατάει όταν δεν έχει κάπου συγκεκριμένα να πάει. Δεν θ' αγοράσει σχεδόν τίποτα εκτός από εφημερίδα κι ένα ελαφρύ γεύμα. Επίσης θα δώσει τα 1, 25 ευρώ που θα βρει βαθιά στην τσέπη του παντελονιού του στο απλωμένο χέρι μιας γυναίκας, χωρίς πρόσωπο που κρατάει ένα μωρό αγκαλιά. Θα αναρωτηθεί αν θα μπορούσε να φιλήσει ποτέ το βρώμικο χέρι αυτής της γυναίκας και καταλήξει ότι δεν θα μπορούσε. Θα χαζέψει αρκετές κακόγουστες βιτρίνες, λόγω έλλειψης ενδιαφέροντος.

Τέσσερις όμορφες γυναίκες στο δρόμο, εκ των οποίων οι δύο πραγματικά πάρα πολύ όμορφες, θα τον εντυπωσιάσουν. Θα σηκώσει τα φρύδια. Γυναίκες απ’ αυτές που σου κόβουν την ανάσα και θες να γυρίσεις να τις πάρεις από πίσω. Ο ήρωας μας δεν θα πάρει καμιά τους από πίσω. Θα προσέξει απλώς με την άκρη του ματιού του, τα τακούνια τους ν' απομακρύνονται πάνω στις πλάκες του πεζοδρομίου.

Θα σκεφτεί πόσο εύκολα, για μερικές γυναίκες, είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε τρελά πράγματα. Να εξαφανιστούμε μαζί τους, για το υπόλοιπο της ζωής μας, στην άκρη του κόσμου, σ' ένα χιονισμένο Πολωνικό χωρίο για παράδειγμα. Πόσο εύκολο είναι να ερωτευτεί κανείς, εν τέλει. Η ζωή φαντάζει τόσο μεγάλη με τέτοιο πλήθος ανεκπλήρωτων ερώτων. Θα καταλήξει όμως στο ότι το πάθος δε διαρκεί κι ότι όταν στο Πολωνικό χιονισμένο χωρίο θα ήθελε να βγει να πάρει λίγο αέρα, δεν θα μπορούσε παρά να πάρει πολύ αέρα. Μόνο αέρα δηλαδή. Κοπανιστό. Καλώς έχουν τα πράγματα λοιπόν κι απ’ αυτές τις γυναίκες δεν μένει παρά ο απόηχος των τακουνιών τους στο έδαφος.

Το επόμενο λεπτό σταματημένος σε μια διάβαση περιμένοντας ν' ανάψει το πράσινο για τους πεζούς, -να σταματήσει η κίνηση στην ουσία, γιατί με αυτό το αφόρητο φως του ήλιου ακόμα και μέσα στο καταχείμωνο, δεν φαίνεται αν είναι πράσινο ή κόκκινο-, θα ξαναθυμηθεί την κουβέντα ενός μπεκρή σ' ένα μπαρ: μη βάζεις περισσότερους μπελάδες στο κεφάλι σου, απ' όσους μπορείς ν' αντέξεις.

Κάτι που θα τον απασχολήσει επίσης καθώς κατηφορίζει μια κεντρική πολυσύχναστη λεωφόρο είναι η δημιουργία ενός blog. Τι όνομα θα μπορούσε να του δώσει τι ψευδώνυμο θα έχει αυτός, αν θα χρησιμοποιήσει το μπλογκ για να βγάλει κάποιες ανομολόγητες πτυχές του εαυτού του, την καλλιτεχνική του φύση για παράδειγμα, ή αν θα είναι ένα όχημα, που μέσα από την ανωνυμία, θα του επιτρέπει να κάνει καυστικά σχόλια επί παντός επιστητού. Να σαρκάζει και να ειρωνεύεται τους πάντες, συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού του.

Μετά θα επιστρέψει σπίτι. Εκεί θα...
Ξέρω τι θα γίνει. Αλλά τώρα να, χτυπάει το ξυπνητήρι, εγώ αποχωρώ σε αφήνω να τον απολαύσεις.

Με τόσες λίγες ώρες ύπνου τι κέφια να' χεις κι ας είναι Σάββατο. Κάνω τρεις φορές σνουζ αλλά σηκώνομαι όταν παίζει το I Will Survive από τους Cake. Είναι μερικά τραγούδια που ότι εποχή του χρόνου κι αν είναι μέσα σου, φέρνουν αμέσως την άνοιξη –μέσα σου. Λιώνουν τα χιόνια της παγωμένης σου καρδιάς, ανθίζουν ένα μάτσο αγριολούλουδα που τα κάνεις μαγιάτικο στεφάνι, το οποίο δεν θ’ αργήσει να μαραθεί. Συνήθως στο επόμενο τραγούδι. Ξύνω το κεφάλι μου και πάω ξιπόλητος μέχρι το μπάνιο. Αποφεύγω να κοιταχτώ στον καθρέφτη. Παρ’ όλα αυτά, όσο τρομακτική κι είναι η εικόνα μου, είμαι πολύ κουρασμένος για να με πάρει από κάτω.

Ρίχνω ένα κατούρημα, μερικές σταγονίτσες πέφτουν στο καπάκι της λεκάνης και στο πόδι μου. Χασμουριέμαι μέχρι δακρύων, ξύνω πάλι το κεφάλι μου και μπαίνω στη μπανιέρα. Κάτω απ’ το νερό νιώθω τα κοιμισμένα κύτταρα του οργανισμού μου να επανέρχονται στα φυσιολογικά πλαίσια ζωτικότητας. Αυτό το μικρό καθημερινό θαύμα πάντα μου κάνει φοβερή εντύπωση. Το πώς δηλαδή σηκώνεσαι ρευστός σχεδόν κάθε πρωί μέσα από το κρεβάτι, διαλυμένος, και κάτω από το νερό του ντους ξαναποκτάς την γνώριμη στερεή σου κατάσταση.

Μετά τον καφέ τα ζαλισμένα κύτταρα του εγκεφάλου μου επανέρχονται επίσης στα φυσιολογικά πλαίσια εγρήγορσης. Αλλά δεν φτάσαμε ακόμη εκεί, ας σπαταλήσουμε λίγη ώρα ακόμα στο ντους, Σάββατο σήμερα δεν μας βιάζει κανείς.

Ή μήπως με βιάζει; Σάββατο σήμερα και ίσως καλό θα ήταν να βιαστώ, μετά της δέκα έχω πει στη Μαίρη ότι τα κλειδιά θα είναι στο θυρωρό. Ντύνομαι γρήγορα, χωρίς να φτιάξω τελικά καφέ. Καλύτερα. Ένα άπλυτο φλιτζάνι στο νεροχύτη φανερώνει πολλά: πόσο άδειο ήταν πάλι το κρεβάτι σου. Δεν θα ‘θελα η Μαίρη να ξέρει και να το σχολιάσει.

Βγαίνοντας έξω από την πολυκατοικία χρειάστηκε να βάλω τα γυαλιά ηλίου. Το φως του ήλιου σ’ αυτό εδώ το μέρος του κόσμου είναι πολύ άγριο χειμώνα-καλοκαίρι. Κοντοστέκομαι μη ξέροντας πια κατεύθυνση θα πρέπει να πάρω: δεξιά ή αριστερά. Νιώθω ότι η κατάληξη της ημέρας θα εξαρτηθεί από την κατεύθυνση που θα πάρω. Δεν ξέρω όμως από πού πάνε στο όνειρο και με ποιο τρόπο παρακάμπτεται ο εφιάλτης. Εν τω μεταξύ ας πάω για εφημερίδα κι έναν καφέ.

Αν κάποιος παρακολουθεί τις κινήσεις μου, ένα ακούραστο μάτι, ένας μεγάλος αδελφός, θα έχει βαρεθεί με το πόσο λίγη ζωή έχω αυτόν τον καιρό. Μου φαίνεται ότι πρέπει να κάνω κάτι για να διασκεδάσω λίγο τον επίδοξο κατάσκοπό μου. Αλλά γιατί να μην παίξω εγώ αυτόν τον ρόλο; Θα μπορούσα να γίνω ο ίδιος, κατάσκοπος του εαυτού μου. Να καταγράφω κάθε μου βήμα, να με φωτογραφίζω σε στιγμιότυπα, να περπατώ από πίσω μου και να μαζεύω συνέχεια υλικό που θα εξετάζω το βράδυ γυρνώντας στο σπίτι.