(7) Ιντερμέτζο.

Έχω ένα κεφάλαιο καιρό για ν’ αποφασίσω τι συνέβη το Σάββατο βράδυ με την Μαίρη και τον πρώην της –αν και κατά βάθος ξέρω.

Προς το παρόν, νομίζω πως είναι ώρα να πούμε δυο τρία πράγματα για το ποιόν της Μαίρης, το ποιόν της μαμάς της Μαίρης και άλλα τινά . Η Μαίρη είναι μια γυναίκα όλο παραξενιές. Δεν είναι όμορφη, αλλά δεν μπορείς να την πεις κι άσχημη. Δεν είναι αδύνατη, αλλά δεν μπορείς να την πεις και χοντρή. Το μότο με το οποίο πορεύεται στη ζωή της είναι η συμβουλή που της έδινε η μάνα της από παιδί: να προσέχεις με τους άντρες γιατί δεν έχουν πάντα τις καλύτερες προθέσεις. Και φυσικά κάτι που έρχεται να προστεθεί με ψιλά γράμματα αλλά που κρύβει όλη την ουσία: αν ο άντρας προέρχεται από καλή και πλούσια οικογένεια κοίταξε να κατευθύνεις εσύ τις προθέσεις του προς το συμφέρον σου.

Η Μαίρη δεν γνώρισε όσους άντρες πραγματικά θα ήθελε, είχε την μάνα της από κοντά. Όχι, η μαμά της δεν την έπαιρνε από πίσω, σα ντετέκτιβ, είχε απλά ορίσει με τον τρόπο της, το πρόγραμμα λειτουργίας του εγκεφάλου της. Για το καλό της φυσικά. Η στενή επίβλεψη της μαμάς, καταπίεσε λίγο τη Μαίρη στην αρχή, κατόπιν το συνήθισε. Δεν φανταζόταν με ποιο τρόπο τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά. Αλλά για ένα σύντομο χρονικό διάστημα το αναζήτησε επίμονα.

Η σχέση της με τον πρώην ήταν σαν μια μικρή επανάσταση. Ευτυχώς ξαναβρήκε το δρόμο του το κοριτσάκι μου, άρχισε να σταυροκοπιέται πάλι από τον περασμένο Νοέμβρη η μητέρα της. Για τρία χρόνια, οι σχέσεις τους ήταν από τυπικές έως ανύπαρκτες. Κανένα κόλπο δεν έπιανε πια. Ούτε της ενοχοποίησης: θα πάθω συμφόρηση, ούτε των μαγικών φίλτρων: τα ευχέλαια πήγαιναν σύννεφο. Ήταν ωραίος κι αυτός καινούριος ο παπάς, νέος, γλυκομίλητος, μορφωμένος. Έκανε σε κάθε λειτουργία την ενορία να λιγώνει. Οπότε τα ευχέλαια στη γειτονιά αυξήθηκαν κατακόρυφα.

Με τον πρώην είχαν αποφασίσει να κόψουν τον ομφάλιο λώρο με αμφότερες οικογένειες. Αλλά όλοι ξέρουμε ότι αυτό είναι μια διαδικασία που σου παίρνει μια ζωή. Τους άρεσε να ζουν στα κρυφά, σαν κατάσκοποι. Μόνο έτσι το διασκέδαζαν. Άλλωστε ο έρωτας είναι αντικοινωνικός. Ψίθυροι, χαμόγελα, αστεία που μόνο οι ίδιοι καταλάβαιναν, παντός είδους εκμυστηρεύσεις, διακοπές σε μακρινά μέρη… Μακρινά ώστε τα κινητά να παραμένουν δυο απενεργοποιημένες συσκευές εκτός δικτύου πάνω στο κομοδίνο.

Μέχρι την ημέρα που η λέξη μαμά άρχισε να ξαναμπαίνει στο λεξιλόγιο τους. Η Μαίρη αποφάσισε να παίρνει λίγο πιο συχνά τη μητέρα της, που ήσουν κοριτσάκι μου τόσες μέρες κι ανησυχώ, τι θέλεις να πέσω να πεθάνω; Κι ο πρώην απαντούσε στις επίμονες κλήσεις της δικής του, με το απαθές ναι μαμά, που στη συνέχεια γινόταν ένα εκνευρισμένο όχι μαμά, εξελισσόταν σε ακόμα πιο εκνευρισμένο όχι μαμά, για να καταλήξει στο αρχικό ναι μαμά αλλά με μια ιδέα συμβιβασμού αυτή τη φορά.

Κι έτσι λίγο πριν τη δεύτερη επέτειο τους άρχισαν οι επισκέψεις. Επισκέψεις του ζευγαριού στο σπίτι της μαμάς της Μαίρης, επισκέψεις της μαμάς του πρώην στο σπίτι του πρώην με τάπερ. Η Μαίρη με τη μαμά του πρώην έγιναν φίλες. Όσο μπορεί μια νύφη να γίνει φίλη με την πεθερά της. Μιλούσαν στο τηλέφωνο και εν μέσω τετριμμένων συζητήσεων, που μόνο δύο γυναίκες μπορούν να τις κάνουν ν’ ακούγονται τόσο ανιαρές, αντάλλαζαν συνταγές για σουφλέ, συνταγές για κοκκινιστό, συνταγές για γλυκά.

Ο πρώην άρχισε να παίρνει κιλά. Όχι πολλά. Αρκετά όμως για να του ρίχνουν κάθε πρωί το ηθικό στα πλακάκια του μπάνιου, που ο ίδιος θα σπρώξει μαλακά κάτω απ’ το νιπτήρα μαζί με τη ζυγαριά. Αρκετά για να του γκρεμίζουν το ήδη εύθραυστο οικοδόμημα της αυτοπεποίθησης του. Και η Μαίρη πήρε κιλά, αλλά σ’ εκείνη για έναν περίεργο λόγο, τα κιλά δεν φαίνονταν. Η Μαίρη έπαιρνε κιλά αλλά παρέμενε ίδια.

Ώσπου ένα βράδυ στο καρέ του κουν καν η κυρία Μαυροδήμου ρίχνοντας έναν βαλέ κούπα στο τραπέζι ανακοίνωσε την επιστροφή του κανακάρη της από την Αγγλία. Ο γιος της, μετεκπαιδευθείς εις Μεγάλη Βρετανία, επέστρεφε στις αγκάλες αμφότερων μαμάδων: πατρίδας και Μαυροδήμου, με τον τίτλο του διδάκτωρ καρδιολογίας. Και μετά της συζύγου; Ρώτησε γεμάτη καμουφλαρισμένο ενδιαφέρον και εμφανή αγωνία η μαμά της Μαίρης. Ε, όχι χρυσή μου! τέτοιο παλικάρι και να μας να το φάνε οι ξένες; εδώ θα το παντρέψουμε το παιδί. Είπε όλο νόημα η κυρία Καλαβρίτη που προόριζε τον υιό Μαυροδήμου για την κόρη της. Η μαμά της Μαίρης το πήρε πατριωτικά. Από το βράδυ κιόλας εκείνο άρχισε να καταστρώνει σχέδια. Δεν θα επέτρεπε σε καμία κυρία Καλαβρίτη να θριαμβεύσει εναντίον της. Προφασίστηκε πονοκέφαλο, χάλασε τη χαρτοπαιχτική βραδιά των τεσσάρων φιλενάδων, κάλεσε ταξί, φίλησε και τις τρεις στον αέρα και πήγε σπίτι να ρίξει μόνη καμιά πασιέντζα και να σκεφτεί τους πολύ λεπτούς χειρισμούς της υπόθεσης. Γιατί δεν ήταν καμιά εύκολη υπόθεση.

Η Μαίρη είχε ήδη σοβαρό δεσμό και δαχτυλίδι. Ίσως θα έπρεπε, παρά τις προσωπικές της ενστάσεις για το μέλλοντα γαμπρό της, να υποχρεωθεί να τον καταπιεί κι ας της έμενε αχώνευτος στη συνέχεια. Πόσο θα ζούσε εκείνη; Άλλα δέκα, είκοσί χρόνια; Η ευτυχία της κόρης της θα έπρεπε να τη νοιάζει κι όχι οι δικές τις κρυφές επιθυμίες για ένα μεγαλοπρεπή, παραμυθένιο γάμο που δεν αποκλείεται να δείξει κι η τηλεόραση. Κι όσο τα γυρόφερνε όλα αυτά στο μυαλουδάκι της, τα ζύγιζε πότε από τη μια και πότε από την άλλη, όλες οι πασιέντζες της βγήκαν υπέρ της κρυφής της επιθυμίας. Θα δρούσε λοιπόν.

Είδες πως τα φέρνει καμιά φορά η τύχη; Είδες πως καμιά φορά ο έρωτας καταντάει ν’ ασφυκτιά μέσα σ’ ένα κουτί από παπούτσια, παρέα μ’ ένα αποξηραμένο λουλούδι, ένα μάτσο φωτογραφίες διακοπών, όλο χαμόγελα κι ερημικές παραλίες, ένα σπασμένο βραχιόλι δώρο σε ανυποψίαστη στιγμή, έτσι επειδή το είδα και σκέφτηκα ότι αυτό είναι για σένα, μια κάρτα του Αγίου Βαλεντίνου, την πιο ωραία που έλαβε ποτέ της: «έξι μήνες τώρα, έχω μαδήσει χωράφια μαργαρίτες, μ’ αγαπά, δεν μ’ αγαπά… που να ξέρω πιο πεταλάκι μου λέει την αλήθεια;» Κι από κάτω τρεις τελίτσες και το προκατασκευασμένο μήνυμα της κάρτας Love me!, κι όλο αυτό αραδιασμένο στα σκεπάσματα ενός κρεβατιού που δεν αποτελεί πια φωλίτσα για κανέναν έρωτα.