(8) Επίδεσμος.

Το πλάνο ανοίγει πάλι στο σαλόνι του ήρωα. Δυο άνθρωποι στέκονται όρθιοι και αμίλητοι, τρομαγμένοι. Δεν ξέρουμε πόση ώρα βρίσκονται έτσι ακίνητοι σ' αυτή τη στάση. Θρύψαλα από ένα ποτήρι βρίσκονται σκόρπια στο μωσαϊκό. Από την δεξιά παλάμη του ήρωα στάζει αίμα. Αισθάνεται κάτι να χάνεται και ν’ αφήνει τη θέση του στην ανακούφιση. Το ίδιο συναίσθημα θα είναι ακόμα έντονο λίγες ώρες αργότερα. Θα ξυπνήσει μ' αυτό την επόμενη. Με το ίδιο συναίσθημα θα ξεκινήσει για το γραφείο τη Δευτέρα το πρωί. Θα είναι αυτό το συναίσθημα ανακούφισης που θα τυλίξει μ' επίδεσμο και θα καμαρώνει σιωπηλά κάθε τόσο. Καμιά πληγή.

Για άλλους όμως είναι πόνος.

Η Μαίρη θα τρέξει πάνω του, θα πέσει στην αγκαλιά του, συγχώρεσε με, εγώ φταίω για όλα, εγώ φταίω, θα σφίξει το κορμί της πάνω του. Κι εκείνος θα την σπρώξει και θα της αστράψει το σκαμπίλι. Οι δυο τους θα γίνουν τώρα μια μπάλα και θα χαθούν από το πλάνο.

Η συγκίνηση θα είναι έντονη για την Μαίρη, ακόμα και λίγο αργότερα όταν θα βρίσκονται πάλι οι δυο τους, ημίγυμνοι στο μπάνιο. Σημάδια από ξεραμένο αίμα θα βρίσκονται στο πρόσωπο της, στους ώμους της, στα μπούτια της. Σημάδια από σπέρμα στην κοιλιά και το στήθος της. Δυο παχιά δάκρυα θα κυλήσουν στα μάγουλα της, καθώς θα κλείσει τα μάτια. Να δω, άνοιξε το χέρι σου, θα πει. Κόπηκες βαθιά. Κι ενώ το νερό στον νιπτήρα θα καθαρίζει το αίμα, η Μαίρη θα διακρίνει μια μικρή καρδιά να σχηματίζεται με τις γραμμές του χεριού και τη γραμμή του κοψίματος. Αλλά πάλι δεν είναι σίγουρη, είναι ακόμα βουρκωμένη.

Ο ήρωας κοιτάζει έναν άντρα στον καθρέφτη. Το βλέμμα του έχει μια σκοτεινή αγριάδα μεσογειακού τύπου. Τα χαρακτηριστικά του προσώπου αλλοιώνονται, οι γραμμές επανατοποθετούνται με διαφορετική διάταξη, ένα άλλο πρόσωπο εμφανίζεται στον καθρέφτη, ένα αγρίμι. Κατά βάθος, του φαίνεται τόσο αστείο όλο αυτό, θέλει να γελάσει.

Η γυναίκα που κάρφωνε πριν λίγο στο κρεβάτι είναι μια μετανοιωμένη γυναίκα που για ότι κάνει από ‘δω και πέρα θα έχει τύψεις. Τύψεις για το πόσο δειλή φάνηκε μαζί του. Τύψεις που τον άφησε –γιατί θα νομίζει εκτός των άλλων, ότι ήταν δική της η απόφαση. Τύψεις κάθε φορά που είναι ευτυχισμένη με τον γιατρό. Ο ήρωας ξέρει ότι είναι τόσο ευάλωτη αυτή τη στιγμή, που αν ήθελε, θα μπορούσε να την κρατήσει μαζί του απόψε το βράδυ. Ξέρει πόσο ένοχη αισθάνεται για το αίμα που τρέχει από το δικό του χέρι, που αν ήθελε, θα μπορούσε να το πάρει πίσω. Με ένα: παράτα το γιατρό, γύρνα σε μένα.

Τελικά όμως θα πει: πρέπει να γυρίσεις είναι αργά. Εκείνη θα γνέψει καταφατικά, με τα χείλη σφιγμένα και δυο φρέσκα δάκρυα να στάζουν από τα μάγουλα της στα πλακάκια. Πρέπει να σου βάλω έναν επίδεσμο θα τραυλίσει. Πρέπει να φύγεις.

Την ίδια στιγμή ένας νέος άντρας γεννήθηκε στο μπάνιο του διαμερίσματος του ήρωα. Ένας νέος ήρωας. Αντιλήφθηκε ξαφνικά πόσες διαφορετικές τροπές μπορεί να έχει ένα απλό κεφάλαιο της ζωής του. Πως ο καθένας το σκηνοθετεί με βάση τις μελό ή αστείες διαθέσεις του. Πως ο ίδιος διαλέγει να ερμηνεύσει τον ρόλο του με βάση την εικόνα που επιθυμεί να περάσει. Πως αυτή η εικόνα αλλάζει καμιά φορά από στιγμή σε στιγμή. Μετά σκέφτηκε πόσο χαζά είναι όλα αυτά, πόσο βαρετή είναι ψυχολογία, πόσο χαζό είναι να περιμένει από την πρώην του να του φροντίσει το χέρι, ενώ κατά βάθος εκείνος της άνοιξε μεγαλύτερη πληγή –αυτό που λένε εσωτερική. Και τώρα φύγε, επανέλαβε. Άσε με. Φύγε.

Πόσα κεφάλαια μπορεί κανείς να γράψει για το παραμικρό; Θα μπορούσα να φλυαρήσω κι άλλο εδώ γι’ αυτή την τελευταία συνάντηση δυο πρώην ερωτευμένων. Όπως θα μπορούσα να δώσω το λόγο στον ήρωα να φλυαρήσει για το ίδιο επεισόδιο. Αντί γι’ αυτό θα τον βάλω για ύπνο και θα σου πω τι όνειρα θα δει.

Στην αρχή είδε ότι περπατούσε στη ζούγκλα. Φορούσε κανονικά ρούχα πόλης κι όχι σαφάρι αμφίεση με καπέλο, απεχθάνεται τα καπέλα. Ήδη περπατούσε για αρκετή ώρα κι ένιωθε τα πρώτα σημάδια της κούρασης. Μέσα στις πυκνές φυλλωσιές αισθανόταν ταυτόχρονα προστασία και έκθεση. Με γυμνά χέρια παραμέριζε τα τεράστια φύλλα δέντρων που αδυνατούσε να ονομάσει. Το μέγεθος του σε σχέση με τη βλάστηση τον έφερνε πραγματικά σε αμηχανία. Τα σκουλήκια εδώ θα έχουν το μέγεθός μου, σκέφτηκε. Κι είχε δίκιο. Ένα τεράστιο γλοιώδες πλάσμα καθόταν πάνω στο φύλλο που ήταν έτοιμος να παραμερίσει για να περάσει. Προς στιγμήν ταράχτηκε. Ο παλμός της καρδιάς του επιταχύνθηκε όταν είδε ότι το γλοιώδες πλάσμα δεν είχε μάτια κι ότι ήταν προικισμένο με κοφτερά δόντια φιδιού. Ένιωσε ένα τσίμπημα στο χέρι. Ένιωθε ότι μια τίγρης ακίνητη, σε σημείο που ο ίδιος δεν μπορούσε να προσδιορίσει, τον παρακολουθεί. Είχε ιδρώσει αλλά ήξερε ότι αν βγάλει το σακάκι του και το πετάξει δεν θα ήταν μια καλή ιδέα. Ίσως αργότερα η θερμοκρασία να άλλαζε και να το χρειαζόταν. Έτσι συνέχισε πλήρως ενδεδυμένος και κάθιδρος. Για έναν περίεργο λόγο, δεν φοβόταν μήπως πέσει θύμα της τίγρης που θα τον έκανε με μεγάλη ευκολία μια χαψιά. Το πόδι του γλίστρησε πάνω σ’ ένα χαντάκι. Χωρίς να το καταλάβει βρέθηκε με τα δυο πόδια χωμένα μέσα σε μια τρύπα στη γη. Ενστικτωδώς πετάχτηκε πάλι όρθιος από φόβο ότι είχε πέσει σε παγίδα. Διέκρινε τώρα καθαρά μια μικρή λίμνη λίγα βήματα πιο πέρα. Είδε κορδόνια, σαν αυτά που κρεμιέται ο Ταρζάν, να αιωρούνται από πανύψηλα δέντρα. Τόσο ψηλά που σ’ έπιανε ίλιγγος να τα κοιτάζεις από χαμηλά.

Μετά το τοπίο άλλαξε.

Βρέθηκε στο γνώριμο χώρο του γραφείου. Μια παρέα ανθρώπων συζητούσαν εύθυμα μπροστά από το φωτοτυπικό. Κρατούσαν όλοι, ένα ή περισσότερα έγγραφα μπροστά τους, είτε με τα δύο, είτε με το ένα χέρι. Ένιωθε ότι ήταν το αντικείμενο συζήτησης της συνάθροισης και κατευθύνθηκε προς το μέρος τους, φορώντας το πιο πλατύ του χαμόγελο και με μια άνεση που σπάνια αναγνώριζε στον εαυτό του. Σε όλων τα πρόσωπα έλαμψαν χαμόγελα, τηλέφωνα άρχισαν να χτυπάνε, ένας-ένας από τους παρευρισκόμενους πήγαινε προς το γραφείο του και σήκωνε το τηλέφωνο. Οι φωνές όλων τους ακούγονταν καθαρά στ’ αυτιά του, τον αποσταθεροποιούσαν κατά κάποιο τρόπο, όλες οι ταυτόχρονες τηλεφωνικές συνδιαλέξεις έγιναν ένας τεράστιος εκκωφαντικός θόρυβος που τον ακινητοποιούσε με το ίδιο πλατύ χαμόγελο στο στόμα μπροστά από τη Μαρίνα που τον κοιτούσε έντονα σαν να τον περιεργάζεται.