(9) Οίστρος.

Εν τω μεταξύ η Μαρίνα έκλεισε τις πόρτες, ταμπουρώθηκε στο διαμέρισμα της, μάζεψε καμιά εικοσαριά αναπάντητες, άλλα τόσα μηνύματα στον τηλεφωνητή, δεν ήταν εκεί ούτε για την Κλάρα, ούτε για τη Μάρα τη Σάρα και το κακό συναπάντημα.

Ο φίλος της ο Ντίνος, ο κομμωτής, ανησύχησε. Την Παρασκευή το βράδυ της έστειλε μήνυμα: τι θα κάνεις μωρή απόψε θα βγούμε; Έχουν άδεια οι φαντάροι απόψε. (Αυτό είναι ένα δικό τους συνθηματικό που δεν ξέρω τι σημαίνει). Πιο μετά: Τι έπαθες μωρή και δεν απαντάς ελπίζω να είναι για καλό. Το Σάββατο το βράδυ μετά από ατέλειωτες ώρες πιστολάκι στο salon: Μωρή, δεν το πιστεύω. Ή ξαναβρήκες τον Αντώνη, ή γλίστρησες στη μπανιέρα και θα σε βρούνε νεκρή μετά από μήνες. Αν είναι το πρώτο πάρε ανάσα και στείλε μου, αν είναι το δεύτερο εγώ θα πω σε όλες ότι σου άξιζε καλύτερο τέλος. Μη με αφήνεις σε αγωνία! Σήκωσε το!

Το να χαθεί από προσώπου γης της είχε ξανασυμβεί στον παρελθόν. Όταν γνώρισε τον Αντώνη. Ο Αντώνης ήταν ένας κούκλος, με απαράμιλλα σωματικά προσόντα και αντοχές. Μια μηχανή του σεξ εν ολίγοις. Ο Αντώνης τις πρώτες εβδομάδες της γνωριμίας τους δεν την άφησε να πάρει ανάσα. Την πήδηξε τόσες φορές που το μουνάκι της είχε πάρει το σχήμα του. Έτσι, ο Αντώνης έμεινε με δυο τρόπους αξέχαστος. Πρώτον γιατί τον κατέγραψε η αλάνθαστη μνήμη του σώματος της Μαρίνας, δεύτερον γιατί αποτελεί ακόμα, αγαπητό θέμα συζήτησης της ίδιας και των φίλων της. Θυμάσαι τότε…;

Τελευταία όμως έχει αρχίσει να ξεχνάει. Ή μάλλον να έχει μια πιο επιλεκτική μνήμη. Το άσωτο παρελθόν της αποτελείται από μια σειρά γεγονότων που παραλείπει, αποσιωπεί, αμελεί.

Ο Υπέροχος Κόσμος Της Barbie θα αποκτήσει μια νέα χροιά. Βαθύτερες αναζητήσεις θα την απασχολήσουν. Ουσιαστικά υπαρξιακά προβλήματα. Τα post θα αποκτήσουν έκταση. Θα απλωθούν μέσα στον κυβερνοχώρο σαν σεντόνια από την προίκα της γιαγιάς της. Και δακρύβρεχτα, σαν το ημερολόγιο έφηβης στα πρόθυρα αυτοχειρίας.

Ο ποιητικός τρόπος με τον οποίο θα εκφράσει τα συναισθήματα της θα την εκπλήξει. Θα αισθανθεί πως η φωνή της συναντά αυτή των μεγάλων Ελλήνων ποιητών που τόσο πολύ τραγουδήθηκαν τις περασμένες δεκαετίες κι ακόμα τραγουδιούνται. Θα νιώσει πως κι εκείνη είναι ικανή να πει βαθυστόχαστες αλήθειες που αγγίζουν τον πυρήνα της ανθρώπινης ύπαρξης.

Μέσα της, όση ώρα θα γράφει, θα συντελεστεί ένα μεγάλο φάσμα κλιματολογικών αλλαγών. Σε κάποιο στίχο θα έρθει η άνοιξη, αφού λουλούδια θ’ ανθίσουν μέσα στην καρδιά της. Από ένα τόσο δα φθινοπωρινό αεράκι θα παρασυρθεί σε μια χιονισμένη στέπα απόγνωσης. Από ένα καλοκαιρινό κυματάκι, -σαν αυτά που σε σκεπάζουν κάθε τόσο απαλά, μέρα μεσημέρι ξαπλωμένο στην ακροθαλασσιά-, θα κριθεί η τύχη του ανθρώπινου είδους, που για λογοτεχνικούς και μόνο λόγους δραματοποίησης θα ναυαγήσει στ’ ανοιχτά μιας αφηνιασμένης θάλασσας. Η Μαρίνα μόνο θα επιζήσει για να ‘ρθει να μας το πει. Για χάρη κάποιας ομοιοκαταληξίας θα αναγκαστεί να παντρέψει τη φουρτούνα με τη γούνα, το καλσόν με το πλαγκτόν, το άντεργουερ με το σόφτγουερ και τέλος το βλέμμα με το ψέμα. Σε κάποιο άλλο ποίημα, σε ελεύθερο στίχο τούτη τη φορά, θα παρομοιάσει την ψυχή της μ’ ένα καλπάζων άσπρο άλογο σε ανθισμένους αγρούς -απροσδιόριστο αν πρόκειται για μονόκερο. Και όπως θα δείξουν και τα σχόλια των αναγνωστών του blog της, πολλοί θα ταυτιστούν
με αυτό το σχήμα λόγου.

Πολλά ζώα, τόσο ετερόκλητα όσο τα έντομα και τα ερπετά, αλλά κυρίως γατιά και σκυλιά (εφόσον στους χρήστες του internet αρέσκονται τα ψευδώνυμα με βάση τα κατοικίδια τους) θα επισκεφθούν τον Υπέροχο Κόσμο Της Barbie, αυτές τις μέρες με αποκορύφωμα επισκεψιμότητας την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου. Όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά γιατί η Μαρίνα θα απειλήσει με κλείσιμο του blog της.

Τα Comments του Υπέροχου Κόσμου Της Barbie θα γεμίσουν με παρακλήσεις, επιστολές προς συνέτιση, σχόλια αποτρεπτικού χαρακτήρα, τέλος ενδείξεις κατανόησης και συμπαράστασης από άλλες ερωτευμένες γυναίκες και άντρες. Επίσης, η καρδιά της Μαρίνας θα νιώσει λίγη ζεστασιά.

Το μνημειώδες ποστ που έγραψε η Μαρίνα για την παγκόσμια μέρα του έρωτα θα αντιγραφεί και θα παρατεθεί ατόφιο σε πολλά άλλα blog, θα γίνει link σε άλλα τόσα, έτσι ώστε απ’ όπου κι αν μπει κανείς στην ελληνική blog-όσφαιρα την ημέρα εκείνη, αργά ή γρήγορα να πέσει πάνω του.

Αλλά ας μη μακρηγορώ. Ιδού το εν λόγω απόσπασμα.

Ανήμερα του Έρωτα.

Ε, λοιπόν να που συνέβη. Ο Έρωτας σήμερα γιορτάζει και μ’ έχει βρει το βέλος του στο δόξα πατρί της καρδιάς. Δεν λέω ότι είμαι απ’ αυτές τις ξεχασμένες ξενέρωτες. Που στη χάση και στη φέξη τις παίρνει κανένα βέλος ξώφαλτσα. Όχι μωρά μου. Εμένα συνέχεια την πετυχαίνει. Ίσως φταίει που έχω μεγάλη καρδιά. Μάλλον αυτό θα φταίει γιατί δεν μπορεί, ο έρωτας είναι τυφλός. Τι σημάδι να ξέρει ένα στρουμπουλό μωρό με φτεράκια στους ώμους;

Είμαι εντελώς παραδομένη στα βέλη του έρωτα όπως ο Άγιος Σεβαστιανός στα βέλη των άπιστων. Πίδακες γλυκιάς λαχτάρας και προσμονής με κατακλύζουν. Δεν ξέρω τι έχω πάθει. Καλά όλα αυτά θα μου πείτε. Σίγουρα. Το κακό είναι ότι δεν ξέρω τίποτα για το αντικείμενο του πόθου μου.

Είδες που επιβεβαιώνεται η ρήση τελικά; Ο έρωτας είναι θεόστραβος. Δεν θα μπορούσε να με ρίξει σε κάποιον παίδαρο με τετράγωνες πλάτες; Να μπήγεις το νύχι και να το φχαριστιέσαι; Σε έναν σωματαρά με γυμνασμένα μπράτσα έτσι ώστε αν χρειαστεί να κρεμαστείς από αυτά;

Πήγε και μ’ έριξε σ’ αυτόν τον νευρωτικό τυπάκο, με τους στενούς ώμους, που σίγουρα κάθε φορά που κοιτάζεται στον καθρέφτη θα μετράει πόσες λιγότερες τρίχες του έμειναν στο κεφάλι. Όχι, δεν χάνει περισσότερα μαλλιά από κάποιον άλλον. Νομίζει ότι τα χάνει. Τι με κάνει να νιώθω έλξη γι' αυτόν; Είναι όμορφος; Έτσι κι έτσι. Είναι έξυπνος; Έτσι δείχνει. Πάντως αν έπιανε πουλιά στον αέρα θα είχε καταλάβει ότι προσπαθώ να τον προσεγγίσω. Αυτός όμως εκεί. Στην καρακοσμάρα του.

Έχει βέβαια έναν ύποπτο τρόπο να με αποφεύγει. Όταν περνάει μπροστά από το γραφείο μου, κάνει δήθεν τον αδιάφορο, ή τον πολύ απασχολημένο ενώ ξέρω ότι πάει να φλυαρήσει με άλλους συναδέλφους. Βρε μπας και είναι αδελφή; Αυτό μου έλειπε. Όλοι εδώ μέσα βέβαια νομίζουν ότι τα' χει, τάχα μου, με μια μανικιουρίστα αλλά δεν πιστεύω λέξη. Ένας άντρας με σχέση, εκτός του ότι καυχιέται σαν γύφτικο σκεπάρνι, μυρίζει έρωτα από χιλιόμετρα. Τούτος εδώ δεν μυρίζει τίποτα, εκτός από NIVEA after-shave. Τώρα που είπα after-shave, να σου πω ένα μυστικό; Αυτό το σημάδι στο λαιμό του από το ξύρισμα, με τρελαίνει. Πως να το πω; Τον κάνει άντρα. Τον ψήλωσε τουλάχιστον δέκα πόντους στα μάτια μου. Πριν, ήταν άλλος ένας ανιαρός υπάλληλος που σφίγγει και ξεσφίγγει την γραβάτα του πίσω από μια οθόνη. Από αυτούς που μια γυναίκα σαν κι εμένα τους κάνει μια χαψιά. Θυμάμαι την πρώτη φορά που συστηθήκαμε όταν ήρθα στην εταιρία. Μου πέταξε ένα αδιάφορο χαίρω πολύ, καλώς ήρθες, χωρίς καν να τραβήξει το βλέμμα του από τον υπολογιστή. Ήταν το πιο κρύο καλωσόρισμα. Είχα πάθει σοκ. Ενώ όλοι οι υπόλοιποι άντρες είχαν καρφωθεί στο ντεκολτέ μου, εκείνος έδειξε το ίδιο ενδιαφέρον που δείχνει κανείς όταν του συστήνουν τον συνταξιούχο διαχειριστή της πολυκατοικίας του.

Μουλάρωσα κι εγώ η μουλάρα. Όλα άρχισαν από ένα αστείο. Αλλά στις παγίδες που του έστησα, έπεσα εγώ η ίδια μέσα. Φαίνεται τόσο ανεξοικείωτος με τα επίγεια που με βάζει σε σκέψεις. Πονηρές φυσικά… Πραγματικά, μερικές φορές νομίζω ότι έχει πέσει από άλλο πλανήτη. Ένας μικρός πρίγκιπας. Και μ' αρέσει. Όχι απλά μ' αρέσει με τρελαίνει! Και να που έφτασα. Να μένω μέσα Παρασκευο-Σάββατο-Κύριακο. Να πηγαίνω να του πάρω κάρτα του Αγίου Βαλεντίνου με αρκουδάκια και καρδούλες και να μην ξέρω πως να φερθώ σαν γυναίκα. Δεν ξέρω πως να φερθώ. Και μου έρχεται να βάλω τα κλάματα. Θα σκάσω από έρωτα. Αν δεν βρω τι να του γράψω στην κάρτα, θα πάω από καρδούλα overdose. Έχω πάθει πλάκωμα. Και τούτο ‘δω το blog δεν έχει νόημα πια. Τι νόημα έχει να γράφεις, όταν δεν βρίσκεις δυο λόγια να πεις σ’ αυτόν που αγαπάς; Κουλή γραμματέα ακούς; Βοήθεια!